Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
30 / 11 / 2021

Σήμερα ανακοίνωσαν νέα μέτρα, ακόμα πιο φασιστικά από τα προηγούμενα (αν και δεν θα μπορούσες να το πιστέψεις ότι είναι δυνατόν να συμβεί)!

Αλλά ας πούμε πρώτα και τα «καλά». Μες στην ευσπλαχνία τους δίνουν σε όλους ένα δωρεάν self test από 6 έως 12 Δεκεμβρίου. Και μετά, λέει, μπορεί να το ξανακάνουν από τις 3 έως τις 7 Ιανουαρίου.

Ποπο... χριστουγεννιάτικο δώρο. Καλά, ε, τώρα συγκινήθηκα. Αλλά, πραγματικά, ρε παιδιά, δεν μπορώ να το δεχτώ. Είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.

Παρακαλώ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΒΑΛΕΤΕ ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΑΣ.

Και πάμε στα πιο σοβαρά «δώρα» αυτών των ανθρωπιστών του κώλου. Υποχρεωτικός εμβολιασμός για όλους όσους είναι άνω των 60 έως τις 16 Ιανουαρίου, αλλιώς θα πληρώνουν 100 ευρώ τον μήνα, τα οποία – υποτίθεται – θα πηγαίνουν για την ενίσχυση του ΕΣΥ. (Αλλά ΠΙΠΕΣ θα πηγαίνουν για την ενίσχυση του ΕΣΥ, και όλοι το ξέρουμε.)

Λοιπόν, εγώ ένα σάς λέω: έχω εδώ δύο ανθρώπους άνω των 60, ανεμβολίαστους και μη πρόθυμους να εμβολιαστούν. Ο ένας είναι αρκετά ανόητος ώστε να λέει πως θα το πληρώνει το ανεμβολιαστικό χαράτσι κάθε μήνα: και προσπαθώ να τον πείσω να μην το κάνει.

Ο άλλος είναι άρρωστος από εγκεφαλικό, δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι, και δεν θέλει να τα πληρώσει. Θέλω πραγματικά να δω τι θα κάνουν αυτοί οι γαμημένοι κωλοφασίστες. Θα έρθουν στο σπίτι μου να συλλάβουν άνθρωπο 70+ χρονών, κατάκοιτο, μετά από εγκεφαλικό;

Θα τους περιμένω ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΕ ΕΝΑ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ, κι ας γίνει της πουτάνας το κάγκελο μετά από αυτό.

*

ΚΑΝΕΙΣ να μην πληρώσει τσακιστό ευρώ σε αυτά τα φασιστικά αρχίδια του κερατά.

Δε θα πληρώνουν οι γέροι μας τις αποτυχίες της κυβέρνησης να ελέγξει μια επιδημία ή να ενισχύσει το ΕΣΥ. Ούτε θα πληρώνουν για τις συμφωνίες που έχουν κάνει κάποιοι πολεμοκάπηλοι της πανδημίας με τη Μεγάλη Φάρμα. Ούτε θα πληρώνουν για να τους «επιτρέπεται» να έχουν το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν με το σώμα τους.

Θα έρθουμε να σας βρούμε, γαμημένοι πούστηδες, με πιστόλια και μαχαίρια στα χέρια.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]